«Жывыя партрэты» паэтаў 20-х | Wir.by
(Не)расстраляныя паэты 20-ых «ажылі» дзякуючы тэхналогіі Deep Nostalgia. Паглядзіце, як выглядалі Міхась Зарэцкі, Юлі Таўбін, Алесь Дудар, Тодар Кляшторны, Маісей Кульбак, Зяма Півавараў, Анатоль Вольны, Уладзіслаў Галубок, Міхась Чарот, Юрка Лявонны, Ізі Харык, Валер Маракоў.
«Жывыя партрэты» паэтаў 20-х

«Жывыя партрэты» паэтаў 20-х

Націсніце на фотаздымак, каб ён ажыў.

Алесь Дудар

«А дзень чырвоны зацвіце,

І мы гукнем яму: „Дабрыдзень“.

І са шчытом ці на шчыце

Ў краіну нашу зноў мы прыйдзем».

Міхась Зарэцкі

«Ціха, лагодна патрусілася з неба. Потым завіхрылася маладым, жвавым карагодам. У дзівосных, адчайных скоках замітусілася, быццам хацела падражніцца, пашкуматаць трохі счарнеўшую старую зямлю.

І ўрэшце ўзляглася — цяжка, пухка, пластом ваты; захінула, сціснула ў мякка-ўпартых абнімках.

Бель... Першая бель — прывітанне доўгачаканай гасцюхі-зімы...

Весела, радасна спатыкаць першы снег!

Чаму?

Можа, таму, што смерць прыроды ярка адзначае, быццам падкрэслівае жыццё чалавека? Мо затым і настрой тады ахапляе чалавека такі, што — жыць, разгарнуцца, упіцца жыццём хочацца? Мо затым гэта смяротнае адзенне, гэты саван прыроды — бель — абуджае душу чалавека, цягне яго некуды ў зачарованы прасцяг, туды, далёка па гэтым бяскрайнім белым дыване, на спатканне чамусь невядомаму, светламу?

Можа, і затым? Але ладна...»

Тодар Кляшторны

«Але ў марозах сэрца не астыне,

Калі вясною вее з-за гаёў...

Мы ўсе нясём,

Нясём сваёй краіне

У падарунак сілу і любоў».

Майсей Кульбак

«Я — прага быць, я — станаўлення спеў,

Я — запавет

Таго, у кім старым віном кіпеў

Наш п’яны свет!»

Юлі Таўбін

«Вечар... У горадзе вечар... Снягі пасінелі...

І дрыжыць тэлефонная сець...

Толькі крокі па цёмных, шырокіх панелях

І ўначы не пакінуць гручэць».

Зяма Півавараў

«...У бараках ноч, як данбаскі вугаль,

чорная,

і цішыня нацята

застыглай

топкай.

Няма чаго

хлапцам гібнець

у дарозе торнай —

Праз пару дзён

на а-гуль-ную

забастоўку!..»

Анатоль Вольны

«Ў мармуровым снягу

вецер

песні

пісаў...

Вецер спеў

завіваў

у ліловы

вянок, —

я цябе пакахаў,

я цябе пакахаў...»

Міхась Чарот

«Я не чакаў

І не гадаў,

Бо жыў з адкрытаю душою,

Што стрэне лютая бяда,

Падружыць з допытам,

З турмою.

Прадажных здрайцаў ліхвяры

Мяне заціснулі за краты.

Я прысягаю вам, сябры,

Мае палі,

Мае бары, —

Кажу вам — я не вінаваты!»

Уладзіслаў Галубок

«..Ніколі ніхто ў Хойніках не бачыў такога натоўпу людзей. Сяляне, нягледзячы на мароз, ішлі з далёкіх вёсак з паперкамі ад сельсаветаў: „Беларускі тэатр. Бабіцкі сельсавет накіроўвае восем сялян, якіх прапусціць дармова, яны з’яўляюцца беднякамі“. Такіх паперак к вечару набіралася вельмі многа, і ў тэатр прыходзіла да 450 чалавек. Будынак клуба трашчаў.»

З мемуараў, Хойнікі, 1926 г.

Юрка Лявонны

«Толькі марна, марна яны востраць

Па кутах іржавыя нажы;

Прамяністым шляхам

Пройдзем проста

Ў залатую, сонечную шыр!»

Ізі Харык

«Прайду праз жыццё маладым!

Ты чуеш, зямля, маладым,

Пакуль маё сэрца не стане!»

Валер Маракоў

«Я багаты

І песняй сваёй, і юнацтвам,

Ў маёй хаце блакітны варушыцца свет.

Буду сёння над смерцю варожай смяяцца,

Бо інакшая песня да мэты заве.

Я аб гэтым і доўга і ўпарта так марыў,

Я заснуўшае шчасце сваё абудзіў.

І ўжо шэпча мне нехта з усмешкай на твары:

— Не спыняцца нам тут,

А ісці ды ісці».

Больш пра гэтых пісьменнікаў можна даведацца на старонцы праекта (Не)расстраляныя.

Літаратура
Беларусь
XX стагоддзе
Юрка Лявонны
Алесь Дудар
Тодар Кляшторны
Міхась Чарот
Валеры Маракоў
Беларускія блізняты: як не блытаць Купалу і Коласа
Беларускія блізняты: як не блытаць Купалу і Коласа
Два класікі беларускай літаратуры, народныя паэты, альбо два вусатыя дзядзькі з аднолькавымі ініцыяламі? Абодва нарадзіліся ў маляўнічых кутках нашай радзімы, абодва пісалі вершы і паэмы, якія ў школе вучаць на памяць. Паспрабуем усё ж разабрацца, чым яны адрозніваюцца як пісьменнікі –спасцігнуць тое, чаго не пабачыш на партрэтах, пра што не прачытаеш у біяграфіях.
Марына Яромка
Read the article