Наста Шакунова: Валошкі | Wir.by
«утаропілася валошка
у зрэнку
і цягне
з адваротнага боку
дрыгву праз вочы
як хлеб прыкладваюць да стрэмкі»
sbp
Саюз беларускіх пісьменнікаў

Наста Шакунова: Валошкі

ZRAMY
Гэта 17 частка цыкла
ZRAMY
1. Ганна Комар: Мемарыял
2. Павал Капанскі: Настаўнік
3. Дзіяна Ганчарык: «Я дыктатар краіны сваіх мараў»
4. Даниил Арианов: антинимб
5. Даша Бялькевіч: Яна
6. Іона Флінт: Алисы
7. Павал Дарохін: Знянацку
8. Віталь Мурашкевіч: На балконе
9. Марыя Бадзей: «‎Я, чалавек вялікага лесу»
10. Крысціна Бандурына: Малюскі
11. Антон Саладоўнікаў: «‎Радзіма з акцэнтамі Родины»
12. Симора: See more
13. Артур Комаровский: парад, который я одобряю
14. Марына Юрчык: «Дамінуючая крывая‎»
15. Аляксей Грызунт: «‎апалі рукі на мяккае, бэжавае, ніжэй»
16. Ханна Мананкова «‎Я вовсе не тот, кого вы хотели, кого вы ждали»
17. Наста Шакунова: Валошкі
18. Ганна Шакель: «Разаб'е бэз вокны»

бу!

сел

вялікі вялікі

ба!

чыш

утаропілася валошка

у зрэнку

і цягне

з адваротнага боку

дрыгву праз вочы

як хлеб прыкладваюць да стрэмкі

валошка смокча

твань

бусел дзяўбе ў

па

ты

ліцу

трэпа

нацыя

жаба сумуе па маладосці

бу! ба! ку! ка!

рэку!

досыць

ніколі

не перабяромся цераз раку

бо гэта і не рака

бу! ба! ку! ка!

валошкі

чырвоныя на магілцы

гваздзікі

якраз будзе чым

закалаціць века труны

на! ну! ны!

Літаратура
Паэзія
Беларусь
Сёння
Чым пах дарэвалюцыйны Мінск?
Чым пах дарэвалюцыйны Мінск?
Мінск (або ўсё ж такі Менск?) — горад з дваістай, няўлоўнай сутнасцю, бо яго аблічча пастаянна змяняецца: яго руйнавалі, перабудоўвалі, перадавалі з рук у рукі, ён гаварыў на самых розных мовах. Чалавек з ХІХ стагоддзя, апынуўшыся тут і цяпер, з цяжкасцю пазнаў бы Мінск, а нашы сучаснікі згубіліся б у горадзе канца ХІХ стагоддзя. У гэтым артыкуле паспрабуем перанесціся ў часе ды ўявіць сабе карціну дарэвалюцыйнага губернскага горада Менска з дапамогай самага моцнага каталізатара ўспамінаў — пахаў.
Кацярына Парыжаская
Чытаць артыкул